التماس دعا نمی کویم....

دل خود را روانه می سازیم
همره عازمان خانه ی یار
تا سلامت رسند در بر دوست
دستمان بر دعاست یا غفار
التماس دعا نمی گوییم
التماس مواظبت از خود
همدلی با رفیق های سفر
التماس مراقبت از خود
به سلامت رسی به کرب وبلا
دور از هر گزند و رنج وبلا
با رفیقان یک دل و یک رنگ
یادی از ما کنید در آنجا
پایتان گر دچار تاول شد
خستگی بر شما فشار آورد
یادی از زینب و رقیه کنید
صبرشان عز و افتخار آورد
گر که ییمار در مسیر شدید
ضمن درمان و احتیاط شدید
یاد زین العباد بنمایید
لرزه انداخت بر نظام یزید
چشمتان چون که بر فرات افتاد
به سلامی نوازشش بدهید
حسرت بوسه بر لب عباس
دارد او بیش حسرتش ندهید
چشمتان چون به گنبدش افتاد
سجده ی شکر بر خدا ببرید
دل ما را که هست همرهتان
همره خویش بی صدا ببرید
گاه اذن دخول یاد آرید
از همه عاشقان دیدارش
خوش به حال شما بفرمایید
شده اینک زمان دیدارش
........
.... ....
.. ...
. ...
حسین نبی زاده اردکانی

 

 

 
  
نویسنده : حسین نبی زاده اردکانی ; ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ آذر ۱۳٩٤